Een verre plek vlakbij

Stel het je voor: je komt terug van een heerlijke vakantie; onderweg krijg je een zwaar auto-ongeluk en in 1 klap verlies je beide ouders. In een paar luttele seconden verandert je hele leven. Hoe voelt het om achter te blijven als wees? Hoe moeilijk is het als je met niemand over je gevoelens kan praten? Een sterk begin heeft dit prachtige boek!

De 2 broers Gryff en Dylan worden na het ongeval een tijdje opgevangen in het huis van de schooldirectrice. Over de dood van de ouders wordt met geen woord gesproken. "Het komt allemaal goed", horen ze voortdurend. Hoewel de jongens aardig gedijen bij de directrice, komt het bericht dat ze moeten verhuizen naar een oom en tante in het verre Wales. Dat maakt hen even opstandig maar het blijken echter hele lieve mensen. Wanneer de broers voor een schoolopdracht samen met een klasgenoot wekelijks eenzame oudjes moeten bezoeken, komen ze terecht bij Powell, een oudere man met wie het goed klikt. Voor het eerst komen er emoties los en kan Gryff over zijn gevoelens praten.

Het verhaal wordt verteld door de oudste broer Dylan. Af en toe dwalen zijn gedachten af naar 'een verre plek vlakbij' , wat verwijst naar de herinneringen aan de tijd met zijn ouders. Pas wanneer Dylan ziet dat zijn jongere broer z'n weg begint te vinden, besluit hij dat het tijd is om hem echt los te laten.

Het boek leest vlot en is in een typische tienerstijl geschreven. Af en toe merk je wat hip taalgebruik dat een beetje gekunsteld overkomt. Als 14-jarig meisje zou ik dit boek absoluut graag gelezen hebben! Het is naar mijn gevoel een echt meisjesboek dat dicht aanleunt bij de eigen leefwereld, het schoolleven, vriendschappen, gevoelens en verdriet.

Het duurde best even voor het mij kon overtuigen, maar naar het einde toe vond ik het een mooi en ontroerend boek. Het is prachtig hoe je doorheen het verhaal de illusie hebt dat de 2 broers constant samen zijn. Dat illustreert hun sterke band. Er zit een verrassende plottwist in die ik hier niet wil spoilen. Het boek leest als een sneltrein. Ik las het in 2 x uit, wat voor mij best een unicum is. Met dit boek merkte ik hoe fijn het kan zijn om nog eens helemaal op te gaan in een jeugdroman. Het is een boek om in het achterhoofd te houden voor een toekomstige le(e)sopdracht. Voor de meisjes in de klas zeker eentje om aan te bevelen. Voor jongens lijkt me dit net iets te soft.

De schaduwen van Radovar

 

Dit boek was niet mijn eerste keuze uit de opgelegde leeslijst maar ik wilde wel eens een écht spannend jeugdboek lezen en dus waagde ik het erop. De donkere kaft toont meteen de onheilspellende sfeer van het boek in één beeld.

Het verhaal speelt zich af in de kunstmatige stad Radovar. Het leven is er erg gecontroleerd en wordt bepaald door een bizar puntensysteem. Goed of slecht gedrag vertaalt zich in punten en bepaalt bijgevolg de etage waar je woont, alsook de daarbij horende privileges. Het hoofpersonage Jona rebelleert hier voortdurend tegen. Samen met wat foute vrienden wil ze uitzoeken wat er zich afspeelt in de schaduwen van Radovar. 

Het is een jeugdboek dat je meteen meeneemt en waarin op tijd een flink blik spanning wordt opengetrokken. Er zitten veel wendingen in die ervoor zorgen dat je als lezer in de greep van het verhaal blijft. Ik zag het verhaal tijdens het lezen in mijn hoofd afspelen. Naar mijn gevoel heeft dit potentie voor een spannende jeugdfilm! Het boek kent een nogal voorspelbaar happy end. Misschien was dit een veilige keuze voor de jonge lezers?

Wat me blij verraste, is dat het geschreven is door een Nederlandse schrijfster, vooral omdat ik zelf niet zo van vertalingen hou. Daardoor lees je veel herkenbare dingen. Af en toe stootte ik op typisch Nederlands taalgebruik waarvan ik denk dat Vlaamse jongeren het niet meteen begrijpen. Het boek deed me wat denken aan het communistisch regime in China, waar ook een soort van sociaal puntensysteem bestaat. 
Ik zou dit boek zeker aanbevelen in de klas. Het lijkt me een verhaal dat zowel jongens als meisjes graag lezen. Het is bij momenten nogal zwart-wit voorgesteld met duidelijke regels van wat wel en niet mag. Misschien ervaren 12-jarigen het leven en de maatschappij soms wat op die simplistische manier. In die zin kan ik me voorstellen dat ze hier heel wat herkenning in zullen vinden. Het boek zal jongeren ongetwijfeld ook achterlaten met vragen over maatschappelijke systemen en hopelijk aanzetten om hier over na te denken. 

De schaduwen van Radovar is echt een tof boek dat me met een goed gevoel achterliet! Mijn keuzetwijfel was dus helemaal ongegrond.

 

 

 

Tegenwoordig heet iedereen Sorry

 

"In het begin van je leven vind je het normaal dat altijd dezelfde vrouw lief tegen je doet en naar je lacht. Er is een tijd dat je het woord mama nog moet leren. Je kunt je niet voorstellen dat er ooit een dag komt dat je het moeilijk met haar hebt."

Dit fragment zou het hele boek kunnen samenvatten en vormt de rode draad in het verhaal. Bianca is het kind van gescheiden ouders en heeft niet bepaald het gemakkelijkste karakter. Als het haar te veel wordt, verdwijnt ze in een geheime schuilplek achter in de tuin. Ze lijkt haar plaats in het leven maar niet te kunnen vinden en weet niet goed hoe ze zich moet voelen. Haar jongere broertje is mama's lieveling terwijl zij enkel negatieve aandacht van haar moeder krijgt. Dit zorgt voor een duidelijk contrast in het boek en valt op door de manier waarop moeder tegen Bianca praat.

"Zijn hart is maar half, maar haar hart is twee keer zo groot. Ik heb geen idee of er plaats is voor mij."

 

Als tiener genoot ik van "duet met valse noten." Daarom koos ik nu opnieuw voor deze schrijver. Moeyaert leest aangenaam en heeft een prettige schrijfstijl. Hij gebruikt korte zinnen in kleine hoofdstukjes die hij laat vertellen vanuit het ik- personage. Opvallend in dit boek zijn de beeldspraak en de vele metaforen.

...want de ware liefde bestond en kon overal komen aanbellen ...
... Als ze zoenden, zagen ze er toekomstig uit...

Of mijn verwachtingen werden ingelost? Niet helemaal, want hoewel de titel de indruk gaf van een spannend verhaal, vond ik het toch vrij sober. Het gaat over verstoorde familiebanden, over de moeilijke relatie met ouders, over moeilijk je eigen plek kunnen vinden en over je identiteit zoeken. Heel wat grote thema’s waar tieners, al dan niet van gescheiden ouders, mee worstelen. Toch is het een prettig boekje dat zich goed laat lezen. Het is een boekje waar tieners in dezelfde situatie zich zeker in zullen herkennen.

De illustratie op de kaft is erg passend. De voorkant toont het portret van een meisje met een ongelukkige blik en een blos op de wangen. Haar ogen lijken dwars door je heen te kijken. Op de achterkant zien we hetzelfde meisje met gesloten ogen. Het is duidelijk een meisje dat worstelt met zichzelf en zich nergens gehoord voelt.